و خاتمة الکآبهْ: برایِ «سینِ» عزیز!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
برایم تعریف می کرد که یکی از دوستانش وقتی بیماری ای مشابه بیماری خودش گرفت، آدم شناخته شده و معروفی بود. بیماری سخت بود و طاقت سوز، آن دوست دوست من آنقدرها پول نداشت که از مخارج سنگین دوا و درمان و بیمارستان برآید، می خواست برود بانک وامی بگیرد، تا مدتی دوا و درمانش پیش برود، برای مخارج بعدی هم شاید راهی پیدا شد. همو، رفته بود پیش دوستانش، دوستانی قدیمی و نزدیک و صمیمی--و توجه دارم که صمیمی بودن و
برچسب: عاطفیانسانی,
نویسنده: آرتین توکلی
اینطور هم نیست که اگر محبوب--مرد یا زن--، چون پیشتر با کسی بوده، آن "کس" بی مایه و یا عوضی و یا چه و چه باشد. و اینطور هم نیست اگر محبوب ات رفت، و با کس دیگری بود، آن کس تجسم زشتی باشد، و یا محبوب رفته، آدمی وقیح باشد. فکر می کنم زشتی و وقاحت و بی مایگی این است که چنین تصوری از محبوب و کس دیگری(محبوب سابق محبوب، یا محبوب فعلی محبوب رفته) داشته باشیم. و البته فکر می کنم کسی که چنین فکرتی دارد و و
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
چهارشنبه ای که گذشت، حالش خیلی بد شده بود، اواخر شب از بخشی به بخش دیگر منتقلش کردند، وقتی داشت به جای دیگری منتقل میشد، دراز کشیده بر تخت، شنید که کد 99 را اعلام کردند. و دید که پزشکان و پرستاران به کدام اتاق رفتند. بیست سالش بود، و چند سالی بود مبتلاء به سرطان، این ماه ها سخت ناخوش شده بود و بستری شده بود. شب دیروقتی بود که حالش بد شد، گفتن حالش بد نبوده خیلی. یکهو بد شد. من البته بعد از این همه
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
بردر کتابی قدیم، در شرح شگفتیهای جهان، از چاههای عجیب بحث شده است.
"کوه اصفهان چاهیست که قَعر آن پدید نیست. کودکی در آن افتاد. به روزگار اسحاق سیمجوری. و وی پادشاه بود. دلتنگ شد. و مادر وی جَزَع میکرد. مردی را از زندان به درآورد که مستوجبِ قتبل بود و در زنبیلی نهاد و فرو فرستاد، به شرط آنکه تا هفت روز برکشند. هفت روز میرفت و وی سنگی در زنیبل داشت، فروافکند و سه شبانروز گوش میداشت، هیچ آو
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
شبِ دیرتر با تاکسی دارم میروم. پیراهنام بویِ عطرِ تناش و آن عطری که همیشه میزند را میدهد(شبِ زودتر آمده است ببیند مرا و بدرقهام کندو آرامام کند و خوب نیستم متأسفانه...). این عطر خوب چه خوب است. چقدر خاطره، چقدر حالِ خوبِ الان. چقدر الان که دارم میروم با اینهمه درد، رامشبخش و التیام بخش است. آقای راننده، سیگار بهمنِ کوچکی روشن میکند و کلّی دود به خورد من و پیراهنام میدهد. کا
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
بعد از دوازده سال، دو ساعت دیدماش. چقدر حرف داشتیم. چقدر دریغ خورد از تمام این سالها که ندیدیم یکدیگر را. خوشحال بودم از دیدنش و غمگین از اینکه هر روز انگار غمگینتر شده... چه حرفها که رفت... و به من گفت: چقدر جوانی تو! چقدر پیری تو!
راستی کلاهات را کجا گذاشتهای ...نیست. میخواهی کلاه مرا برداری؟
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
10173، اولین روز پاییز. پاییزت مبارک! پاییزت پر از شادی.
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
ایوا: بعضی وقتها همه چیز مثل یک رویا به نظر میرسه. دیگه رویای من نیست، مال یکی دیگه است که من هم به زور توی اون نقش دارم. فکر می کنی چی میشه وقتی کسی که خواب ما رو دیده از خواب بپره و از اونچه دیده شرمگین بشه؟
________________________
احساس این روزهای من همین است. انگار در کابوس یکنفر دیگر به زور نقشی به من داده باشند. و برخلافِ گفته ی مسیح، نقش "Sygdommen til Døden" را به زور به من داده باشند
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
به صفحه خیره شدم . و فقط خیره. توی درمانگاه بچگی خودم میدیدم. جلوم ایستاده بود. با موهای بلند. چشمانش نگران بود ولی پوزخندی یا لبخندی هم به لب. گاهی می آمد دستش را میگذاشت روی پیشانی عرق کرده ام. گاهی دست روی قلبم. یک بار هم دستش را کرد توی سینه ام تا ببیند خون در قلب مانده و گرم هست هنوز؟ اصلا زنده ام؟ رفت لب پنجره ایستاد باز نگاهم کرد. انگار بغضی هم کرده بود. لبخند یا پوزخندش کم کم محو شد. لبها
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی
بیست هفته تا مثلاً چه کنند؟ لابُد کمی زمان را کش بدهند، کمی "زنده بودن" را و نه "زندگی" را کش بدهند، کمی مُردن را کش بدهند، کمی همه ی چیزهای مزخرف را کش بدهند، کمی کش دادن را کش بدهند، کمی درد را کش بدهند، کمی همه ی چیزهای بد و افتضاح این روزهای به غایت مزخرف را کش بدهند. خُب که چه بشود؟ بقول هدایت بریم بترکیم!
برچسب:
نویسنده: آرتین توکلی